Kraznozjan nieuwe trainer Anzji. Een kopje op de voetbalpagina van teletekst, waar gaat het in wiensnaam dan ook over? Het ontbreekt er nog maar aan dat er een uitroepteken achter staat! Is het dan zo belangrijk om een aantal tekstregels te vullen, vraag ik me af. . Het blijkt te gaan om ene Joeri Kraznozjan en de volledige naam van de betreffende voetbalclub is Anzji Machatsjkala. Niet dat die informatie me iets verder helpt, maar dat ter zijde. Of eigenlijk niet, als je niet iets relevants te melden hebt, hou dan je mond, in uitgebreide zin, stel ik voor. Afgelopen week was er een stukje in het nieuws, verplichte journaalvulling, over de invulling van de tweede kerstdag. Bezoeken aan woonboulevards, dierentuinen, schaatsbanen, blijkbaar ontsnappingsmogelijkheden na de verplichtingen van een dag eerder. Gezellig samen zijn in familiekring, daar kun je het knap benauwd van krijgen. En als je er niet aan meedoet, tel je blijkbaar niet mee, dan ben je eenzaam of verlaten, of beide. Iets waar diegenen waar het om gaat zich weer samen in kunnen vinden, klaaglijk, gedeelde smart wordt dan dubbele smart. Kerstdagen vergroten blijkbaar eenzaamheid meer dan tijdens andere dagen.

Tussendoor heb ik mijn neus gesnoten in een kerstservet, ook zo'n traditie binnen de jaarlijkse verrassing van kerstcadeautjes van mijn ouders, ook al heb ik de dagen omgedraaid. Tegendraads in wel meer opzichten, net als mijn slaapritme. Gelukkig vormen mijn creatieve schrijfuitingen daar een soort excuus voor, hoewel ik zelf niet vind dat nodig te hebben. Het is tenslotte mijn leven en hoe ik dat invul is aan mij. Het lijkt me niet dat anderen daar moeite mee mogen hebben, dus geen oordeel, hooguit een mening. Zoals ik dat geklaag over een dagje alleen, knap irritant vind. Wel vanuit de luxe om kerstavond en eerste kerstdag met mijn lief door te brengen, anders dan een jaar eerder. Heerlijk om dan op tweede kerstdag samen wakker te worden en daarna afzonderlijk op reis te gaan. Zij in de auto naar Zoetermeer, ik per trein naar Koog aan de Zaan. Het zijn concessies om een dag samen te hebben, dat knelt. Tegelijkertijd valt me in dat het een luxeprobleem is. Toch, het blijft een probleem, of tenminste lastig.

Klaas Luchtmeijer

Ik heb de uitspraak van de voorzieningenrechter maar eens grondig bestudeerd. Onder de loep genomen, zogezegd, of beter gezegd bekeken door de glazen van mijn leesbril. Sterkte Plus drie, genoeg voor een heldere blik. De reacties verschilden nogal, wat me op de een of andere manier niet verbaast. Yxie en Provadja in het gelijk gesteld, dat betekent dat de Gemeente Alkmaar de verliezer is in dit proces. Mijn internetverbinding hapert als de communicatie tussen Yxie en de wethouder. In mijn geval is dat probleem van technische aard.

Onze wethouder van cultuur bekijkt het vonnis blijkbaar door een roze bril en ziet lichtpuntjes in de ambtelijke duisternis. Misschien verblind door de kerstverlichting, anders kan ik het niet verklaren. Het kan ook een krampachtige poging zijn om zich groot te houden, iets dat dit kleine gedrag voor een deel verklaart. Maar ja, hoe gaat dat in een college waar ook de kleine Heerema een veel te grote broek aantrekt? Dan struikel je vanzelf over de pijpen en vervolgens ga je op je platte gezicht, vijandig gestemd.

De uitspraak laat weinig ruimte voor discussie, hooguit voor nader overleg. Met als basis dat de wethouder zich aan de wet behoort te houden en niet bezig is met het spelletje ik zie, ik zie wat jij niet ziet. De juiste spelling is namelijk Yxie. En mevrouw van der Ven is duidelijk toe aan een bril. Of een betere, één op...sterkte, wet-houder

Charles Lemaire

Alkmaar, 27 november 2011. Het door de Alkmaarse Courant verslagen Alkmaarse nieuws tot je nemen en níet geconfronteerd worden met het drama rond de 9-jarige Jossef? De afgelopen week was dat onmogelijk. Waar een krant normaal gesproken een onpartijdige bron van informatie hoort te zijn die hoor en wederhoor toepast was de Alkmaarsche Courant de afgelopen week de persoonlijke spreekbuis van een aantal redacteuren die hun emotie de vrije loop lieten en iedere kans aangrepen om hun lezers van hun gelijk te overtuigen. Zonder de andere kant te belichten werden de lezers overspoeld met van verontwaardiging en emotie doorspekte 'artikelen'. Niet iedereen op de redactie was het daar mee eens, maar de hoofdredactie wel, en die zette dus door.

Één van de resultaten daarvan was dat vandaag twee Alkmaarders, Hans de Groot en zijn partner Thecla Abbo, actie voerden op de Paardenmarkt. Er waren posters van Jossef beschikbaar met daarop prominent het logo van de Alkmaarsche Courant (menselijk leed als marketingtool?), er werden handtekeningen verzameld en mensen geronseld voor verdere acties. De redactie van de Alkmaarsche Courant zelf voerde overigens géén actie. En nog steeds niemand die nadenkt over de andere kant van dit verhaal.

Natuurlijk is het onmenselijk om een 9-jarig jongetje dat al acht jaar in Nederland is uit te zetten naar een verscheurd land met een dubieuze reputatie. Maar waarom is Jossef eigenlijk al acht jaar in Nederland? Dat is niet, in tegenstelling tot wat veel mensen denken, omdat er geen beslissing is genomen. Die is namelijk zeven jaar geleden al genomen. Toen al kreeg de moeder van Jossef te horen dat ze geen verblijfsvergunning zou krijgen. Dus ging ze, haar zonder twijfel ingefluisterd door haar advocaat, in beroep. En nog eens, en nog eens... De rest van het verhaal zullen we achterwege laten, maar tijdens alle (beroeps)procedures die na die eerste uitspraak kwamen is nooit nieuwe informatie naar boven gekomen die de uitslag anders zou kunnen laten uitvallen. Een nieuwe procedure betekent ook vaak verkassen van het ene centrum naar het andere. Hopeloos en uitzichtloos dus. En daarom is Jossef een Nederlands jongetje geworden dat nu danig in de war is. Omdat de 'menselijkheid' achter het systeem de mensen in staat stelt om procedure op procedure te stapelen, hun ingefluisterd door adviseurs die precies weten hoe de radertjes van het systeem draaien. Adviseurs die 'per ongeluk' laten vallen dat als iemand uit een AZC wegloopt en zich na een tijdje elders meldt het circus weer opnieuw begint. Waarom wordt die kant van dit menselijk drama in alle 'artikelen' van de Alkmaarsche Courant verzwegen? En waarom loopt de Alkmaarse politiek met grote voorzichtigheid om deze zaak heen?

Daarmee geconfronteerd vonden vandaag verbazingwekkend genoeg de meeste mensen op de Paardenmarkt dat dan het systeem maar veranderd moest worden. Gevraagd naar een oplossing werd er unaniem geantwoord dat er binnen twee jaar duidelijkheid moet zijn. Maar dat gebeurt al en die duidelijkheid was er ook voor de moeder van Jossef, maar de meeste mensen die vandaag actie voerden vóór Jossef wilden haar toekomstige lotgenoten dus eigenlijk de mogelijkheid van beroep ontzeggen. Omwille van de duidelijkheid. Want uitspraak is uitspraak en regels zijn regels. Want acht jaar lang beroep aantekenen, dat is onmenselijk... 

Richard van der Veen

Het is dinsdagochtend. Eigenlijk moet ik werken, maar vanuit een lethargische luiheid kijk ik eerst wat nieuws op Alkmaar Centraal. Jossef moet terug, lees ik. Nu ken ik het verhaal van Jossef niet zo goed, maar zoals ik begrijp is het een negenjarig knulletje dat al sinds zijn eerste levensjaar in Alkmaar verblijft. Toentertijd gevlucht voor honger en oorlog uit Soedan, 1 van de landen in de Hoorn van Afrika. Nu is de oorlog daar zo’n beetje officieel voorbij, alleen in het zuiden speelt er nog een klein Jihad-dingetje, en dus is het tijd huiswaarts te keren. Wel vechten armoede, honger en ziektes nog een vuile strijd om wie de meeste doden op mag eisen, maar de angst te sterven aan 1 van deze niet geheel hypothetische oorzaken is geen criterium voor het COA.

“Nee zeg, dan kunnen we de halve wereld wel van onderdak gaan voorzien,” roepen de vaders en moeders van Nederlandse goed doorvoede kinderen doorgaans bij dit soort vluchtverhalen. Maar niet bij Jossef. Want Jossef heeft een gezicht. Jossef heeft een stem. Jossef lijkt een doodgewoon Nederlands jongentje dat bang is om te verhuizen. Een jongetje dat zijn vriendjes niet kwijt wil. Ik probeer me mijn eigen kinderen voor te stellen om me een mening vormen. Alsof mijn mening in deze kwestie van belang zou zijn.

Peinzend kijk ik naar het beeldscherm als daar een nieuw bericht verschijnt. Met een half oog lees ik de kop en ineens komen mijn gedachten aan kindvluchtelingen krakend en piepend tot stilstand: ‘Meest gezochte moordenaar Spanje opgepakt in Alkmaar’. Een vluchteling zeker, die verdwaald is zeker. In het Sinterklaasjournaal zagen we dat Sinterklaas al dagen op zoek is naar een vermiste Piet en nu dit afgrijselijke nieuws. Gelukkig kwam afgelopen vrijdag de vermiste Piet eindelijk boven water, dus is hij geen slachtoffer van Paulo Cesar Baptista, maar het bloed bonkt in de aders van mijn slaap als ik bedenk hoe die engerd naar Nederland is gekomen. Als verstekeling aan boord van de stoomboot van de Sint verkeerde hij in de periferie van de Goedheiligman. ‘Drugshandel,’ lees ik, ‘afpersing, belastingontduiking, maffia en de moord op een barman op Ibiza’. Hij sliep tussen de cadeautjes voor onze kinderen, dit monster van de Balearen. Brrrrrr…..

Gelukkig vraagt Spanje om uitlevering en ik denk dat de Goede Sint voor deze ene keer nog wel een lege zak heeft om hem mee terug naar Spanje te voeren. Ik zie de bloeddorstige spanjool al staan in zijn jute zak, op het dek, naast de schoorsteen. Af en toe stopt een Piet hem een handje oudbakken pepernoten en een kopje lauwe chocolademelk met vel toe. De reis is het begin van de vakantie? Ha, in het geval van Paulo C. B. (onschuldig tot het tegendeel bewezen is) wordt de reis het begin van zijn straf!

Jossef’s reis is het begin van de rest van zijn leven. Ondanks petities, inspanningen van Burgemeester Piet Bruinooge en protesterende kinderen op het Stadhuis gaat Jossef terug naar zijn geboorteland. En dat maakt de tekst op het filmpje over hem, rechts in beeld, wel een beetje cru: ‘Je bent er thuis’.

Paul van Schagen
(tekstwinkeltje.nl)