Onderweg in Frankrijk, de Morvan. We schuiven rond half elf aan in Cafe Parisien te Saulieu. Bestellen koffie, lezen de Volkskrant van gisteren, zojuist bemachtigt bij de boekhandel op de hoek. Schuin voor ons een groepje mannen in wielerkleding. Met het zweed nog op het voorhoofd voeren ze het hoogste woord. Op een houten tafel de eerste biertje van de dag. Een tafeltje verder leest een oudere heer de plaatselijke krant. Na een minuut of tien krijgt 'monsieur courant' gezelschap van 'madame provision' die twee volle boodschappentassen ieder aan een kant van haar stoel parkeert. Al snel gaat gesprek over het weer, een omstreden boek, een gevallen minister. Achterin het volle café flirten twee jongens opzichtig met het meisje van de bediening. Ze zijn vast niet de enige die ze vandaag aan het lijntje houdt. Het hele café geurt naar de warme maaltijd die over een uur wordt geserveerd. Weggaan is geen optie.

Met de boot naar Schiermonnikoog. We schuiven rond vijf uur aan in de gelagkamer van Hotel van der Werff, waar de tijd lijkt te hebben stil gestaan. Schijn bedriegt, want het hotel is in de loop der jaren twee keer zo groot geworden, maar je moet je best doen om dat te zien. Een paar gasten spelen een potje 'mens erger je niet'. Vijf eilanders bespreken op luide toon de eilanderpolitiek, die, dat weet iedereen, niet in het gemeentehuis aan de overkant maar hier in het praathuis van Jan Fischer wordt gemaakt. Twee meisjes stallen op de grond hun barbies uit. De ober in onberispelijk zwart serveert ons koffie, tachtig cent per kop. Natuurlijk kunnen we blijven eten. 'Aan reserveringen doen we niet, maar ik kom u wel halen als er een plekje vrij is in de zaal. Anders nog iets?'

Terug in Alkmaar schuiven we over het Waagplein en vragen ons af waarom Alkmaar niet zo'n huiskamer heeft? Zo'n plek waar alles en iedereen komt. Waar het verleden over de ruggen mee kijkt als er met luide stem over de toekomst wordt gesproken. Of een kleurplaat wordt gekleurd, naar muziek wordt geluisterd, een straatfeest wordt voorbereid. Aan leuke horeca zaken in Alkmaar geen gebrek, maar als we eerlijk zijn, het is wel erg veel van het zelfde. Door de brouwerij gefinancierde cafés die je ook aan de markt van Groningen, Zwolle, of Den Bosch treft. Opeens missen we de Kaasbeurs, tot in het jaar 2000 prominent aanwezig op het Waagplein. Een kroeg als een dorpsplein waar niets was bedacht, waar niets gladjes verliep, waar werd gedronken, muziek gemaakt, het wekelijkse cryptogram uit de zaterdagkrant werd opgelost. Waar je door de oogharen kijkend je even kon wanen op Schier. Of in café Parisien.

Gert-Jan Leerink

Eindelijk is daar dan toch de zon. Echt vakantie hebben we nog niet, maar we willen er toch op uit. Vijfhonderd kilometer boven Parijs belanden we op een mooie camping in een werkelijk prachtig gebied. Ongerepte natuur, strand op loopafstand, leuke dorpen en stadjes in de omgeving, wat wil een mens nog meer. Hoe het plaatsje waar we zitten heet? Castricum.

We zullen hier niet veel andere Alkmaarders tegenkomen, zeggen we tegen elkaar. Maar niets blijkt minder waar. Voordat we voor ons tenthuisje zitten begroeten we al drie bekenden. Links kampeert Sam van voetbal met zijn familie, bij de speeltuin treffen we jufrouw Mirjam , dit keer met haar eigen kinderen in de weer, en schuin tegen over ons, is dat niet die collega van Fred? Gezellig hoor, maar wat doen al die mensen hier? Waarom zijn al onze Alkmaarse buren en bekenden niet in Italië, Spanje of Frankrijk?

Het antwoord op deze vraag blijkt te liggen in een gedeeld probleem. Wanneer je in Nederland fulltime werkt is het aantal vakantiedagen dat je hebt gemiddeld vijfentwintig dagen per jaar. Wanneer je niet alleen een baan hebt maar ook schoolgaande kinderen, dan ligt het aantal vakantiedagen van je kinderen daarentegen gemiddeld tussen de vijftig en zestig, ijsvrij en studiedagen niet mee gerekend. Dat betekent voorafgaand aan iedere vakantie crisisoverleg tussen vaders, moeders, gevolgd door telefoontjes met opa's , oma's en fris ontloken nichtjes : wie kan wanneer bij de kinderen zijn, en waar zijn de kinderen als alle andere hulpouders in Spanje zitten en wij door onze vakantiedagen heen zijn?

Het antwoord op die laatste vraag is voor mensen uit Alkmaar dus verrassend vaak ' op de camping in Castricum' . Hele volksstammen blijken hier op tien minuten rijden van huis en werk een 'VAT vakantie' te houden.'Vakantie Apart Together'. Terwijl ouder 1 nog lekker ligt te slapen, gisteren de strandspullen al heeft inpakt en broodjes bestelt staat ouder 2 om half zeven op, trekt na een vluchtig bezoek aan het toiletgebouw de camping-smoking uit en werkkledij aan, grijpt de autosleutels en zit een half uur later alsof er geen vakantie bestaat gewoon op het werk.

Volgende week worden de rollen omgedraaid. Creatief, zeker, maar toch ook het gevolg van iets dat ze in de ICT een systeemfout noemen. De tijd dat moeders met een pot thee thuis op hun schoolgaande kroost zaten te wachten en ook de lange schoolvakanties als vanzelfsprekend voor hun rekening namen ligt immers al wel even achter ons. Tegenwoordig werken en zorgen ouders allebei. Wordt het niet eens tijd dat ons school- en werksysteem daar een beetje op wordt aangepast?

Het was heerlijk in Castricum. Toen het meisje van de receptie ons bij vertrek aanraadde vooral ook eens naar Alkmaar te gaan, 'een alleraardigst stadje' hebben we instemmend geknikt, maar dan wel via Frankrijk!

Gert-Jan Leerink

Toen Barak Obama in 2008 verkozen werd tot president van de Verenigde staten lagen er binnen een week 300.000 sollicitatiebrieven bij hem op de deurmat. Een nieuwe president betekent in de VS niet alleen een nieuwe staf in het Witte huis, maar een totale wisseling van de ambtelijke wacht. Meer dan 8000 functies worden opnieuw ingevuld. Het idee achter deze volksverhuizing: Wie zich 100% inzet voor een republikeinse president kan zich onmogelijk 100% inzetten voor een democratische president. Nederland kent dit systeem niet, omdat ons land niet wordt bestuurd door twee partijen maar soms wel door tien of twaalf. Partijen die in wisselende samenstelling tot compromissen komen. Ambtenaren ondersteunen dit proces loyaal en zijn niet zelden de stabiele factor in het geheel.

Het huidige Alkmaarse college wil radicaal breken met deze traditie. Ambtenaren dienen het college, dat stoelt op maar liefst de helft plus één zetel in de Alkmaarse gemeenteraad, kritiekloos te volgen. Zo niet, dan kunnen ze beter vertrekken. Het begon met het ontslaan van de ambtenaar die de YXIE plannen van het vorige college uitvoerde. Het nieuwe college was fel tegen deze plannen dus die ambtenaar moest er uit. Dat deze kundige meneer een gemeenteraadsbesluit uitvoerde maakte niet uit. Dat de rechter het ontslag onacceptabel vond waardoor de gemeente een dure prijs betaalde voor dit ontslag ook niet. Er moest een voorbeeld gesteld: Ambtenaren die er andere ideeën op nahouden dan de nieuwe stadsregering vliegen er uit.

Vervolgens lanceerde het college de ‘Doorbraak agenda’ .Er werd een bevriende maar ook dure interim manager in de arm genomen die verhuld in een eindeloze brei hippe en verhullende managementthermen inmiddels heeft duidelijk gemaakt wat zijn werkelijke opdracht is: Alle leidinggevenden worden ontslagen, het aantal leidinggevenden binnen de gemeente wordt met de helft teruggebracht, huidige leidinggevenden mogen op de overblijvende functies solliciteren zij het dat deze ook worden opengesteld voor mensen van buiten.

Niet de gemeentesecretaris maar het college gaat deze mensen (schaal 13 en hoger) hoogst persoonlijk benoemen. Vanaf nu worden ambtenaren bij de gemeente dus niet langer alleen aangesteld op hun deskundigheid maar ook gewogen op hun politieke kleur. En dan heb ik het nog niet eens over de gevolgen die de grootschalige reorganisatie heeft voor de rest van de mensen die bij de gemeente werkt. Want van hoog tot laag, de mensen vlieger er de komende jaren aan alle kanten uit. Best gek eigenlijk: als de grootste werkgever van Alkmaar, het MCA, zo hard, zo koud zou reorganiseren was de SP waarschijnlijk met protestborden voor het hek gaan staan. Nu de in omvang tweede werkgever van onze stad dit flikt saneert de SP in de frontlinies mee.

Natuurlijk, het zijn lastige tijden. En ik zal de laatste zijn om te zeggen dat de gemeente Alkmaar de tering niet naar de nering moet zetten. Ook de wens om als bestuur meer greep te krijgen op de grote organisatie die de gemeente nu eenmaal is vind ik niet onredelijk. Maar doe het wel zorgvuldig en binnen juiste proporties. Niemand in Alkmaar zit te wachten op Amerikaanse toestanden.

Groot feest! De Alkmaarse wijk Huiswaard bestaat 40 jaar. Er is een boek, er is een lied, er is een kleurwedstrijd, mijlpalen moet je vieren. Met de bouw van Huiswaard begon de grote 'uitleg van noord'. Alkmaar was net als Purmerend, Hoorn en Almere officieel bestempeld tot 'overloopgebied' van Amsterdam. Dus trokken nieuwe frisse bewoners nieuwe frisse wijken binnen waar ze in nieuwe frisse huizen een nieuw en fris leven hoopten op te bouwen. Joost Zwagerman situeerde er een mooie roman, de Buitenvrouw. Een beetje treurig maar toch ook vrolijk makend verhaal. Want wat een heerlijk idee dat je niet half weet wat er gebeurt achter al die keurige deuren. 'Sex in de vinexwijk' is misschien geen 'Sex in the city', maar daarom niet minder leuk.

Enfin. Onder burgemeester Roel de Wit, oud wethouder van Amsterdam, later Commissaris van de Koningin in Noord Holland transformeerde Alkmaar begin jaren zeventig dus binnen luttele jaren van ingeslapen provinciestad tot levendige slaapstad. Werken in het stedelijke Amsterdam combineren met ruim wonen in het provinciale groen, dat wat het idee. En dat iedereen daar gelukkig van zou worden. Of dat is gelukt? Huiswaard, zo zeggen de bewoners, is een prettige wijk om te wonen. Net als de andere wijken in Alkmaar noord. Prachtig groen ook. Er zou alleen wat meer te doen moeten zijn. Niet gek dus dat het huidige college een deel van de 'Zomer op het plein' activiteiten heeft verplaatst van het Canadaplein naar 'Noord'. Hoewel het wel een onsje meer had mogen zijn. Het gevaar van het door hogerhand splitsen van stedelijke evenementen is dat er versnippering optreedt. Eén keer 'iets' wordt al snel twee keer 'niets'. Als de levendigheid in Alkmaar Noord je echt wat waard is, schuif je het stadsdeel niet alleen wat kruimels toe, maar gooi je er echt wat geld tegen aan. Er wonen in Alkmaar Noord meer mensen dan in de hele stad Meppel.

Zelf heb ik altijd geroepen dat ik nooit in 'Noord' zou willen wonen. Niet 'stads' genoeg voor de stad, niet 'dorps' genoeg voor een dorp. Tot ik op een dag bij de Kotterstraat in een prachtig 'stads-dorp' belandde, het 'kruip door sluip door wijkje' met de 'Houtskeletwoningen van Bonnema. Hoe kan het, zo vroeg ik mij verbaasd af, dat dezelfde architect die een lelijk gebouw als het stadskantoor neerzet, dit prachtige houten kasteel heeft bedacht. Mocht ik ooit nog eens gaan verhuizen binnen Alkmaar, dan is het dus naar Alkmaar noord. De huizen stammen uit 1977. Als ik een beetje opschiet ben ik net op tijd voor het 40 jarig jubileum feest. Ik teken vast in op het boek.