Afgelopen weekend liep ik rond in het stadje Dalfsen. Ik weet niet wat dat is met de steden in het oosten van het land, maar op een of andere manier stellen ze me altijd gerust. Dat het allemaal wel meevalt. Dat het leven best nog wel te overzien is. Kijk, daar staat de kerk en daar omheen ligt het nostalgisch geplaveide plein met van die hobbelige steentjes. Je weet zeker dat er in de hoofdstaat een TerStal familiemode is met goedkoop ondergoed van ouderwetse kwaliteit, en dat er net buiten de hoofdstraat een Aldi te vinden is. Iedereen wandelt of fiets er, op een aantal snotapen van plattelandsjongens na, die zo nodig met een oude opgevoerde Opel Kadett rondjes om de kerk willen scheuren. Ja, iedereen heeft zijn eigen recht op opstand.

Met een lang weekend voor de boeg en de aankondiging van een korte hittegolf, verlieten we de gerieflijke woning in A. voor een klein tentje op een boerencamping aan de andere kant van de Zuiderzee. De boerderij bleek achter de dijk van de Vecht te liggen, omgeven door weide waarop de mini Dexters graasden ( ja, je wordt deskundig zo'n weekend), de ooievaar broedde, de kievieten luidkeels hun kuikens beschermden, de biggen Bout en Beenham heetten ( het laatste weet ik niet helemaal zeker) en de hip gebrilde boer op zijn laarzen en korte broek vaardig het gras maaide.

De boer schopte met die bril het Henk ten Hoor (- geduchte concurrent van TerStal- ) beeld behoorlijk in de war. Toen ook de boerin verscheen in mini rokje van Indiase signatuur was het feitelijk in een keer gedaan met die overzichtelijke wereld. De boer, die iets met kwaliteitssystemen als registeraccountant bleek te doen, bekende ons al op de eerste avond dat als het aan hem lag hij de oude boerenwoning het liefs wilde vervangen door een huis op palen, met veel glas, zodat hij de rivier kon zien en hij op dezelfde hoogte zou zijn als de glijvlucht van de ooievaar. We snapten het natuurlijk allemaal heel goed. Ik herkende mezelf in de kledinglijn van de boerin. De man des huizes kon een heel eind meekomen in de verbouwingsplannen van de boer en droeg zelfs ideeën aan. Maar toch.

Het vertrouwde beeld dat er op de minicamping vooral senioren in hun caravans stonden in een kringetje om het open veldje, was niet voldoende om een zekere onrust bij mij weg te nemen. Natuurlijk droegen de vrouwen de bekende korte broek om hun stevige Hollandse billen, was het haar kortgeknipt, beschikten ze over bovenarmen waarmee de handwas in het emmertje zeker even fris zou worden als in de Miele thuis. En gelukkig hadden alle echtgenoten van de vrouwen de gestreepte polo met streepjes in de breedte aan, boven hun kniebroek en sandalen, met of zonder sok. Edoch, het bleef knagen.

Op de fiets bespraken we onze beelden. Voor de man deze huizes was er niks aan de hand. Zijn wereldbeeld verandert niet snel. Mannen eigen, vermoed ik. Maar ik weet het niet meer. Ik vermoed dat ik mijn analogie op uiterlijkheden drastisch moet herzien. Van vreedzame, slapende stadjes aan de Vecht tot aan het vermoede conservatisme onder de streepjesshorts.

Lidwien Feld

Zelf denk ik dat een beetje dommigheid het leven er een stuk prettiger op maakt. Dat je niet precies weet wie, hoe ,wat en waar, maar dat je het allemaal wel ongeveer kunt duiden. De kinderen zitten ergens in het buitenland, je weet het land en soms ook de stad en je weet ook wat ze daar doen, ongeveer, en ergens aan het eind van de week komen ze weer naar huis, volgens jou, ergens aan het begin van de middag of zo.

Ik heb ook al nooit bijgehouden wat die kinderen allemaal leerden op die verschillende leerinstituten. Huiswerk? Ja, ik financierde met liefde de aankoop van hun favoriete agenda’s, maar welke taken hun te wachten stonden? Daar bemoeide ik me niet mee. Of het moest zijn dat ze begonnen te zuchten onder het regime van de ambitieuze docenten; dan stond ik klaar om met ze mee te mopperen en klagen over hun zware leven. Om ze vervolgens te wijzen op het feit dat het in het verdere leven niet zal gaan om de inhoud maar om het leuke jurkje, om je haar in topconditie te hebben en een kek hakje. Op een of andere manier was dat meer dan voldoende om de dochters weer op het rechte pad van de studie te krijgen omdat ze een moeder hadden ‘die ongelooflijk stom was’.

En ze hebben gelijk. Er zijn nog wel mensen in mijn omgeving die denken dat mijn onwetendheid gebaseerd is op ongelukkige toevalstreffers, maar die groep neemt in rap tempo af. En met name de familieleden doorzien mijn onbekwaamheid in steeds scherpere vorm. Ze hadden het mij toch al verteld, waarom heb ik dat nu niet onthouden? Ja, ik zie wel dat je vier boeken in een week tijd leest, maar weet je dan ook nog waar het eerste boek overging? Die film heb je toch al eens eerder gehuurd? Kijk lieverd, als je op je Outlook programma klikt op Contactpersonen moet je even met de muis het hierheen verslepen. Zoiets zei hij toch net terwijl hij de nieuwe computer voor me aan het installeren is? Ja, de man des huizes heeft het er maar druk mee.

Kijk, dat is dus het grote voordeel. De zorgzame samenleving op micro niveau. Ik weet niet precies hoe ik muziek download op mijn I pod, dus neemt de middelste dochter die taak voor haar rekening. De oudste dochter begeleidt mijn Facebook avonturen. Werkt de profielfoto bij die als enige de confronterende drempeltoets heeft doorstaan ( nee, te dikke armen, nee, je loenst, nee, mam, een beetje decolleté is wel leuk maar dit..) en legt me uit waarom er vervolgens allemaal foto’s van anderen met mij op mijn pagina verschijnen waarin ik gewoon wel alles toon wat eerder onder grote afkeur werd verworpen.

En ik weet dus al helemaal niet hoe je een computer na aanschaf het gewoon laat doen. Ik weet wel dat ik een leuk, handzaam rood dingetje wil hebben en een beetje lichtgewicht zodat ik ‘m met gemak in de handtas kan stoppen. Eigenlijk begrijp ik niet waarom zo’n laptopje niet gewoon gebruiksklaar is bij aankoop. Waarschijnlijk verzet ik me daarom, -natuurlijk op een onbewust niveau-, tegen het leren van het installatieproces. Toch?

Lidwien Feld

Ik denk dat hij zijn leven zou geven voor de provincie Friesland. Hij houdt van zijn land, zijn provinciehuis en zijn Friese leidinggevenden. Hij is trots op zijn nieuwe werkplek in het fraai verbouwde hoofdkantoor van de Provinciale Staten van Fryslân en hij heeft goed geluisterd naar zijn baas. Die hem vertelde dat er een frisse wind door de organisatie zou gaan waaien. Nu ze weer terug verhuisd waren naar de binnenstad van Leeuwarden en het gebouw eruit zag om door een ringetje te halen, zou er een strengere selectie aan de poort komen. En hij moest dat beleid uitvoeren. Ook als ie het niet helemaal begreep.

Het was een unieke ervaring. Ik werd geweigerd aan de deur. Zoiets lees ik wel eens. Dat iemand om zijn huidskleur de toegang tot een discotheek ontzegd wordt. Maar dat ik als brave middelbare mevrouw op de stoep van een overheidsorganisatie te horen zou krijgen dat ik er niet in mag, was in mijn levensdagen nog nooit bij me opgekomen. Het was een wonderlijke ervaring en het is maar moeilijk te beschrijven wat er op dat moment in het lijf gebeurt. Ja, als het alarm afgaat bij de deur van de HEMA en jij weet dat je die deodorant hebt afgerekend maar al die andere klanten weten dat niet en juist die gaan in je hoofd zitten. Met een rode blos en knikkende knieën ga je weer terug naar de kassa en daar worden je excuses aangeboden, maar de schade is eigenlijk al niet meer te herstellen.

Nou, die excuses had ook de portier. Sorry, sorry, zei de portier. Ja jammer, zei de portier. En ik kon weer vertrekken, terug met de Interliner die er twee uur over had gedaan om mij naar de commissie te brengen waar ik geacht werd een advies uit te brengen over de te verstrekken subsidies aan verschillende theatergezelschappen. Ik had me daar inmiddels al meer dan een dag in verdiept; de stukken gelezen, herlezen en enkel pre adviezen geschreven. Dat doe ik graag, vrijwillig en onbezoldigd: ik hou met hart en ziel van de podiumkunst en zeker van die in Friesland. En je zou denken dat die liefde wederkerig is. Maar mijn verloofde maakte het woensdag uit.

Als ik met de auto naar het Provinsjehûs gekomen was, was er niks aan de hand geweest. Maar ik was zo dom om naar de milieubewuste stem van mijn broer te luisteren die in mij is gaan zitten. Voor maar één afspraak honderden kilometers lang de lucht vervuilen? Dat doe je toch niet: neem de bus. Dus met bus en vouwfietsje en zware tas- net zo groot als het fietsje in opgevouwen staat- de reis ondernomen en op de stoep gestrand. Geen vouwfietsjes mee naar binnen, had de baas gezegd. Hij zag me al vanaf zijn balie, ging naar buiten, wees me op de mogelijkheid om de slot arme Brompton ( waarde 1100,- euro) buiten te zetten, vroeg naar mijn contactpersoon, belde die niet, belde wel zijn leidinggevende en kwam terug met de historische zin: als we u toelaten, komt straks al het personeel op de fiets.

Natuurlijk, stel je voor dat we een fietsenstalling onder het provinciehuis zouden maken. En dat iedereen dan de auto thuis zou laten. En dat we die fietsen dan bij elkaar zetten en dat we met een camera een oogje in het zeil zouden houden. En dat we dan niet alleen de lucht, maar ook onszelf gezonder zouden houden. En dat we dat als provinciale overheid zouden aanmoedigen. Ik moet er niet aan denken.

Lidwien Feld

Wekelijks rij ik honderden kilometers door Nederland. Maar zo gauw de grens in zicht komt, zit ik op de passagiersplaats naast de bestuurder. Heel merkwaardig, inderdaad. Zijn de wegen er zo anders? Snap ik de verkeersborden niet? Gedragen die Duitsers of Belgen zich onvoorspelbaar achter het stuur? Ik weet het niet. Het is gewoon een gevoel. En het comfort dat ik nimmer alleen die grenzen over ga en dat degene die naast mij zit meer dan bereid is om het stuur over te nemen. Dus richt ik mij op de koffie , de broodjes met worst en de biggenkoppen ( met natuurlijke kleur- en smaakstoffen waardoor je je een stuk minder schuldig voelt als je de inhoud van de zak in de mond van de man des huizes schuift terwijl je a. beseft dat dit niet goed is voor de bloeddruk, b. weet dat dit het buikje niet zal doen verminderen en c. vermoedt dat de toch al niet geringe tandartsnota verder zal oplopen, maar dat je dit d. toch allemaal aan de kant schuift voor het plezier waarmee hij over ’s herenwegen in het buitenland rijdt).

Deze week ging het echter allemaal heel anders. Het mannelijk deel van de vakantiegangers waarmee we in een strandhuis in Denemarken zaten, was met het vliegtuig eerder teruggekeerd. Studie, op bezoek komende schoonmoeders of werk –lekker belangrijk – reduceerde ons gezelschap tot vier vrouwen. Weliswaar allen met rijbewijs, maar met slechts één kandidate- dochter- aan wie je de auto naast de Deense landweggetjes ook op de Duitse autobahn kon toevertrouwen en een met een meer dan gemiddelde hoeveelheid kilometers in de benen. Jaha, dat klopte wel, maar niet opgedaan in dat grote Europa; alleen het Nederlandse netwerk ken ik als mijn broekzak.

Goed uitgerust zijn. Dat was het basisplan. Wel lastig als je dan de nacht ervoor om de twee uur wakker schrikt omdat zich iedere keer weer een visioen aandient. We halen de boot niet op tijd. We tanken foute brandstof. Ik kan niet door de achterruit kijken want we hebben teveel jurkjes gekocht en de koffers liggen te hoog opgestapeld. De auto begint te schudden en stopt ermee. Hoe zet ik ‘m aan de kant terwijl de Duitsers en Denen mij met minimaal honderdvijftig voorbij scheuren. Hier was 's morgens niet een bakkie, maar een hele pot koffie voor nodig om mij op het juiste adrenaline niveau te krijgen.

Het ging natuurlijk voorbeeldig. We haalden een boot eerder. We hadden geen files. We hadden de muziek keihard aan. Gotta love ya, gotta love ya. En dan is het nog best moeilijk om met je linkerhand de beat mee te zwaaien en met de andere het stuur goed op de weg te houden, mee te zingen en de aanwijzingen van de tomtom goed te horen. Hier linksaf en spring maar achterop bij mij, achterop mijn fiets. Redelijke ranzige tussentekst, overigens. En ook had ik er geen weet van dat de zoon van Gulio Iglesias mot heeft met zijn vrouwen verslindende vader.

En dat je door je nagels te gaan lakken duidelijk maakt dat je de volgende dag weer aan het werk moet. Dus of het bezoek wil vertrekken. En dat de ideale man nooit, maar dan ook nooit zichtbaar oorsmeer zal hebben. En dat je bij de Duitse ijsjes een pincet, of een wattenstaafje zonder watje of-de meest succesvolle methode- een tandenstoker ( jakkie mam, deze is toch niet gebruikt he?) nodig hebt om de gummibeertjes die onder in het ijsje liggen naar boven te peuteren. Leerzaam hoor, zo’n tripje.

Lidwien Feld